Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Όταν το Διδυμότειχο, έτρεφε τους δημοσιογράφους της Αθήνας, στην Κατοχή

*Το κτίριο με τα δύο μπαλκόνια στο κέντρο, στέγαζε τη νομαρχία Έβρου κατά την Κατοχή. Ήταν παράλληλα και κατοικία του νομάρχη. Ο νομάρχης Ιωάννης Φραγκούλης δολοφονήθηκε στο κτίριο αυτό. Η φωτογραφία είναι από την απελευθέρωση του Διδυμοτείχου τον Αύγουστο του 1944, από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ 




*Ένα άγνωστο υπόμνημα
του δημοσιογράφου Σπ. Σέλληνα



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                Το Διδυμότειχο κατά την περίοδο της Κατοχής τροφοδότησε με τρόφιμα την Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, σώζοντας από την φοβερή πείνα πολλούς Αθηναίους δημοσιογράφους και τις οικογένειές τους. Τροφοδότης ήταν ο Αθηναίος δημοσιογράφος Σπ. Σέλληνας, όπως προκύπτει από υπόμνημα του γραμμένο στο Κάιρο στις 31 Μαρτίου 1944.
                Τα γεγονότα εξελίχθηκαν από τη Μεγάλη Εβδομάδα του 1942, όταν δολοφονήθηκε χωρίς ιδιαίτερο λόγο από το ΕΑΜ, ο νομάρχης Έβρου Ιωάννης Φραγκούλης. Να θυμίσουμε, ότι όταν η Ελλάδα καταλήφθηκε το 1941 από τους Γερμανούς, οι νομοί Ξάνθης και Ροδόπης, παραχωρήθηκαν στους συμμάχους τους Βουλγάρους. Ο νομός Έβρου πλην της περιοχής Αλεξανδρούπολης παρέμεινε υπό Γερμανική διοίκηση και η πρωτεύουσα του νομού μεταφέρθηκε στο Διδυμότειχο. Τον δολοφονηθέντα Φραγκούλη διαδέχθηκε ο δημοσιογράφος Σταύρος Ευταξίας, που ήρθε στο Διδυμότειχο και άσκησε τα καθήκοντα του, έως ότου και αυτός διέφυγε στη Μέση Ανατολή, για να μην συλληφθεί από τους Γερμανούς, όταν αυτοί πληροφορήθηκαν τις εθνικές δραστηριότητές του.
                Ο Σπύρος Σέλληνας βρέθηκε στο Διδυμότειχο, όταν τον Ιούλιο του 1942 έλαβε επιστολή του νομάρχη Σταύρου Ευταξία, που τον καλούσε εκεί για λόγους «εθνικούς».
*Η υπογραφή του Σπύρου Σέλληνα, στο ενδιαφέρον υπόμνημά του

Ποιος ήταν ο Σπύρος Σέλληνας


                Ας δούμε όμως, ποιος ήταν ο δημοσιογράφος Σπύρος Σέλληνας.
                Από το 1926 σε πολλή νεαρή ηλικία, άρχισε να εργάζεται στην αμερικανική εταιρεία ύδρευσης των Αθηνών την Ούλεν και αργότερα αλλού στη Θεσσαλονίκη, ενώ παράλληλα ολοκλήρωνε τις σπουδές του στη Νομική Αθηνών. Το 1927 κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Στο Ναυτικό, αποσπάσθηκε ως αγγλομαθής στη Βρετανική Ναυτική Αποστολή, στο υπουργείο Ναυτικών.  Απολύθηκε το 1929 και πλέον ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Έγινε και μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών.
                Το 1937 ο δημοσιογράφος Δημήτριος Σβολόπουλος, πολιτικός αρθρογράφος της εφημερίδας «Ελεύθερος Άνθρωπος» τοποθετήθηκε διευθυντής στο υφυπουργείο Τύπου και Τουρισμού. Στην εφημερίδα είχε γνωρίσει τον Σπύρο Σέλληνα, που εργάζονταν εκεί ως διορθωτής και μεταφραστής από την αγγλική γλώσσα και εκτίμησε τις ικανότητές του. Έτσι τον προσέλαβε στο υφυπουργείο Τύπου, όπου ήδη εργάζονταν οι  Γεώργιος Σεφεριάδης (ο ποιητής Γεώργιος Σεφέρης) και οι δημοσιογράφοι Αντώνιος Σβώκος και Σταύρος Ευταξίας. 
*Το Διδυμότειχο της Κατοχής. Η περιοχή της "Κάϊντρας"

                Κατά τη διάρκεια της Ιταλικής επίθεσης από τον Οκτώβριο του 1940 ο Σέλληνας που συνέχισε να εργάζεται στην εφημερίδα «Ασύρματος» κλήθηκε να αναλάβει την οργάνωση και τη διεύθυνση του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών στο πρόγραμμα 12 ξένων γλωσσών που εξέπεμπε καθημερινά για να διαφωτίζει την παγκόσμια κοινή γνώμη, για τον αγώνα που έδινε η Ελλάδα εναντίον του ιταλικού φασισμού. Παράλληλα παρείχε διευκολύνσεις στους εκπροσώπους του Τύπου και της Ραδιοφωνίας των συμμαχικών χωρών, οι οποίοι έστελναν θερμές ανταποκρίσεις υπέρ της χώρας μου, όπως οι Peter Tompkins, ο Γιώργος Χανιώτης κ.ά. Ο Σέλληνας συνέχισε τις εκπομπές ως την τελευταία ώρα που μπήκαν οι Γερμανοί στην Αττική.
                «Και μόνον όταν οι σύγχρονοι Ούννοι ήρχισαν να πατούν τα άγια χώματα της Αττικής, απεχώρησα εκ της θέσεώς μου την αποφράδα εκείνην νύκτα της 26ης προς την 27ην Απριλίου 1941, αφού προηγουμένως έκαυσα τα αρχεία και τα λοιπά έγγραφα του Σταθμού» ανέφερε σε υπόμνημά του 1944 ο Σέλληνας.   
                Έκτοτε και επί ένα έτος παρέμεινε άνεργος, αφού οι Γερμανοί μεταξύ άλλων διέκοψαν την έκδοση της εφημερίδας «Ασύρματος». Αρνούμενος παρά τις προτάσεις να συνεργασθεί με τις κατοχικές κυβερνήσεις ζούσε με ένα γλίσχρο επίδομα, που έδινε η ΕΣΗΕΑ στα άνεργα μέλη της. Η οικογένειά του έζησε τον μεγάλο θανατηφόρο λιμό της κατοχικής Αθήνας.
*Μια από τις προκηρύξεις του νομάρχη Σταύρου Ευταξία προς του αγρότες του Έβρου.

Καλείται στο Διδυμότειχο από τον νομάρχη Σταύρο Ευταξία

                Τον Ιούλιο του 1942 έλαβε από το Διδυμότειχο την επιστολή του πρώην συναδέλφου του και πλέον νομάρχη Έβρου Σταύρου Ευταξία, που τον καλούσε εκεί επειγόντως για άσκηση εθνικού έργου.
                Ο Σπύρος Σέλληνας αμέσως  ενημέρωσε το προεδρείο της Ένωσης Συντακτών το οποίο συμφώνησε και του ανέθεσε επιπλέον την αποστολή να φροντίζει για την αποστολή ποσοτήτων τροφίμων στον Συνεταιρισμό της ΕΣΗΕΑ, ο οποίος συντηρούσε 2000 άτομα οικογενειών των μελών της. Η ΕΣΗΕΑ του έδωσε και κάποια χρήματα έναντι της αποστολής του. Έτσι ξεκίνησε για το δύσκολο ταξίδι. Για να μην προκαλέσει τις υποψίες των Γερμανών φρόντισε να… ναυτολογηθεί ναύτης σε ένα βενζινόπλοιο. Κατόρθωσε να φτάσει στην Αλεξανδρούπολη και εν συνεχεία στο Διδυμότειχο. Εκεί για να εγκριθεί η παραμονή του δέχτηκε να τοποθετηθεί στη θέση του διευθυντή του νομάρχη Έβρου. Υπενθυμίζεται ότι δεν πήγε εκεί ως διορισμένος από την κατοχική κυβέρνηση της Αθήνας, αλλά ως ιδιώτης.
*Ο δολοφονηθείς νομάρχης Ιωάννης Φραγκούλης (Αρχείο Γιώργου Αγγέλη)

                Στο Διδυμότειχο η πρώτη ενέργειά του ήταν να έρθει σε επαφή με τα μέλη της Εθνικής Πατριωτικής Οργάνωσης, που δρούσε εκεί. Έγινε μέλος της και πήρε τις συνθηματικές ονομασίες 54 και κατόπιν 52/56. Μύησε τον νομάρχη στην οργάνωση και τον έφερε σε επαφή με τον Έλληνα πρόξενο της Αδριανούπολης Καμπαλούρη, μέσω του τότε διαφυγόντος στην Τουρκία μέλους της Οργάνωσης και νομομηχανικού Έβρου Παναγιώτη Σίνη, ο οποίος τελικά στη Μέση Ανατολή κατετάγη στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις με το βαθμό του υπολοχαγού. Συνεργάσθηκε με την Εθνική Πατριωτική Οργάνωση στο Διδυμότειχο επί ένα χρόνο.
*Εικόνα από το Διδυμότειχο της Κατοχής. "Γκατζιολοφόρτια" με καύσιμη ύλη για τις σόμπες


Βοήθεια στους κατατρεγμένους Έλληνες


                Δύο φορές πέρασε κρυφά στις βουλγαροκρατούμενες περιοχές της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας, όπου συνάντησε  Έλληνες που είχαν διαμείνει εκεί, σχηματίζοντας  ο ίδιος εντυπώσεις από τα δεινά που αντιμετώπιζαν.
                Στο Διδυμότειχο συναντούσε και συνεργάζονταν με τους μυστικούς πράκτορες που έστελναν στα εδάφη που έλεγχαν οι Βούλγαροι και συνέλεγε πληροφορίες για τις εθνικές ομάδες αντίστασης. Συνέτασσε εκθέσεις και με ένα μυστικό ταχυδρόμο του νομάρχη, τις έστελνε στο ελληνικό προξενείο της Αδριανούπολης. Σε μία περίπτωση στο Διδυμότειχο, μέσα στο γραφείο του νομάρχη με κίνδυνο να συλληφθεί από τους Γερμανούς που έκαναν αιφνιδιαστικούς ελέγχους, δακτυλογράφησε μια έκθεση 47 σελίδων για τις ωμότητες των Βουλγάρων, ώστε να είναι έτοιμη να χρησιμοποιηθεί ως αδιαμφισβήτητο ιστορικό τεκμήριο στο προσεχές συνέδριο της Ειρήνης. Αντίγραφα αυτής της έκθεσης ο Σέλληνας μετέφερε αργότερα κατά τη διαφυγή του στη Μέση Ανατολή και κατατέθηκαν στο Κάιρο στη Διεύθυνση Ειδικών Υπηρεσιών Πολέμου, στο γραφείο Τύπου και στον ανακριτή του Στρατοδικείου ταγματάρχη Κωστόπουλο.
                Ο Σπύρος Σέλληνας κατά την παραμονή του στο Διδυμότειχο είχα πάντοτε επαφή και βοηθούσε αθέατος τις οικογένειες των τουφεκισθέντων στον Έβρο πατριωτών, των κατά καιρούς διαφυγόντων στη Μέση Ανατολή και σε όσους κατέφευγαν εκεί από τις βουλγαροκρατούμενες περιοχές της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας.
*Ο δολοφονηθείς το 1943 ταγματάρχης Γεώργιος Σταθάτος. Προτομή στην Νέα Ορεστιάδα

                Παραβλέποντας τους κινδύνους εκ μέρους των κατακτητών αλλά και των «διαπληκτιζομένων ανταρτών» του νομού Έβρου συνοδευόμενος από τον Δήμαρχο Σουφλίου Παναγιώτη Δεμερτζή (που αργότερα τον συνέλαβαν οι Γερμανοί) ανέβηκε στα λημέρια της Γκίμπραινας (ανατολικές υπώρειες της οροσειράς της Ροδόπης) και επιχείρησε να πείσει τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, παρουσία και του ταγματάρχη Γεωργίου Σταθάτου (το 1943 τον εκτέλεσαν οι Ελασίτες στη Δαδιά) «να αφήσουν κατά μέρος τους διχασμούς, εξορκίζων αυτούς να εργασθούν με μιαν πνοήν και μίαν ψυχήν ως σύγχρονοι Αρματωλοί και Κλέφτες δια την απελευθέρωσιν της Πατρίδος μας».
                Μέρος της άλλης αποστολής του ήταν να συντάσσει καταλόγους των θυμάτων της Γερμανοβουλγαρικής θηριωδίας και να επιτυγχάνει έγκριση από το νομάρχη Σταύρο Ευταξία για χορήγηση χρηματικών βοηθημάτων, βάσει αποδείξεων κατατεθειμένων στη Νομαρχία και τους εντεταλμένους της  Εθνικής Πατριωτικής Οργάνωσης Άγγελο Ζωγράφο και Αθανάσιο Πανταζίδη.
                Παράλληλα παρείχε κάθε είδους βοήθεια στην Οργάνωση και προετοίμαζε τις συσκέψεις των μελών της με τον νομάρχη, λαμβάνοντας τα κατάλληλα προφυλακτικά μέτρα.
                Σημαντική ήταν η βοήθειά προς τον καταδικασμένο σε θάνατο από πείνα λαό της Χίου. Πήρε την πρωτοβουλία και εγκρίθηκε από το νομάρχη η αποστολή σημαντικής ποσότητας τροφίμων. Τα τρόφιμα αυτά παραδόθηκαν σε επιτροπή που εξέλεξαν οι Χιώτες και ήρθε στο Διδυμότειχο να τα παραλάβει. Την επιτροπή αποτελούσαν ο Γεώργιος Βερβερέλης, πρόεδρος, ο Κ. Αργυράκης διευθυντής της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου, Α. Αμύγδαλος υποδιευθυντής της Αγροτικής Τράπεζας Χίου και Ι. Καβάφης πρόεδρος του Εθνικού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Χίου. Η επιτροπή είχε φέρει μαζί της φωτογραφίες των αποσκελετωμένων παιδιών της Χίου.
*Έφιππος, πρώτος ο νομάρχης Σταύρος Ευταξίας στα πέριξ του Διδυμοτείχου 
(αρχείο Γιώργου Αγγέλη)


Βοήθεια στους δημοσιογράφους της Αθήνας


                Ιδιαίτερη βοήθεια προσέφερε ο Σέλληνας στους συναδέλφους του δημοσιογράφους της Αθήνας.
                «Συνεπής προς την αρχικήν μου αποστολήν , εβοήθησα τον δημοσιογραφικόν κόσμον της Ελλάδος επιτυχών την αποστολήν υπό του νομάρχου επανειλημμένως σημαντικών ποσοτήτων τροφίμων καθόσον επίλεκτα μέλη του είχον αρχίσει να υφίστανται τας συνεπείας της πείνης. Εν ολομελεία η Ένωσις Συντακτών μου εξέφρασε τας θερμοτάτας ευχαριστίας της» γράφει στο υπόμνημά του ο Σπύρος Σέλληνας. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες τα τρόφιμα προς την Αθήνα συνόδευε ο δημοσιογράφος Γιαννάτος (σ.σ. μάλλον πρόκειται για τον αείμνηστο Σπύρο Γιαννάτο).
                Σε μία περίπτωση ο Σέλληνας συνοδευόμενος από τον μόνιμο διευθυντή της Νομαρχίας Έβρου Γεώργιο Τζαβιδόπουλο πήγε στη Θεσσαλονίκη και κατόρθωσε παρακαλώντας και απειλώντας να πείσει τον δοσίλογο Γενικό Διοικητή Μακεδονίας Σιμωνίδη, να ψηφισθεί πίστωση 100 εκ. δρχ. για την περίθαλψη των προσφύγων από τις βουλγαροκρατούμενες περιοχές «οι οποίοι συνέρρεον εις Έβρον ρακένδυτοι και πειναλέοι φεύγοντες τας Βουλγαρικάς θηριωδίας». (σ.σ. οι παλαιότεροι κάτοικοι του Διδυμοτείχου έλεγαν ότι ο πληθυσμός της πόλης από 10.000 κατοίκους περίπου έφτασε αριθμεί περίπου 50.000 προσωρινούς κατοίκους).
                Σε άλλη μια περίπτωση κατόρθωσε να κατεβεί στην Αθήνα και κάνοντας χρήση της δημοσιογραφικής του ιδιότητας προέβη σε έντονα διαβήματα γραπτά και προφορικά προς τον κατοχικό πρωθυπουργό Λογοθετόπουλο, ζητώντας να παρέμβει στις Γερμανικές αρχές για να σταματήσουν τα βασανιστήρια των ατυχών Θρακών και Μακεδόνων, που ζούσαν στη Βουλγαρική ζώνη κατοχής. Ζήτησε επίσης να ιδρυθούν στις κυριώτερες πόλεις αυτών των περιοχών Επιτροπές του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού για τον επισιτισμό και την επίλυση άλλων προβλημάτων που προέκυπταν. Από το ταξίδι εκείνο συγκέντρωσε και στρατιωτικές πληροφορίες τις οποίες όταν επανέκαμψε στο Διδυμότειχο προώθησε στον  Έλληνα πρόξενο της Αδριανούπολης, Καμπαλούρη.


Διαφυγή στη Μέση Ανατολή


                Ο Σπύρος Σέλληνας συνέχισε να δρα στο Διδυμότειχο, αλλά όταν αντελήφθη ότι επίκειται η σύλληψή του από την Γκεστάπο, αποφάσισε να διαφύγει στην Τουρκία και εν συνεχεία στη Μέση Ανατολή. Οι Γερμανοί είχαν εισχωρήσει με ένα Τούρκο κατάσκοπο στις τάξεις των ανταρτών και πληροφορήθηκαν για την ύπαρξη της Εθνικής Πατριωτικής Οργάνωσης και τα μέλη της. Πρόλαβαν μάλιστα να συλλάβουν τον δήμαρχο Σουφλίου Παναγιώτη Δεμερτζή και τον ηγούμενο της Μονής Κορνοφωλιάς Χρυσόστομο Τσιριγώτη. Το προξενείο της Αδριανούπολης αναγνωρίζοντας τις υπηρεσίες του, τον Ιανουάριο του 1943 του εξέδωσε διαβατήριο, το οποίο χρησιμοποίησε του Σεπτέμβριο του ίδιου έτους και έφθασε ως το Χαλέπι της Συρίας. Όταν διέφυγε στην Ανατολική Θράκη, ευρισκόμενος στο Ουζούν Κιοπρού(Μακρά Γέφυρα) πληροφορήθηκε ότι στην Αθήνα συνελήφθη η σύζυγός του και το 10ετές τέκνο του. Να σημειώσουμε ότι κατά το παρελθόν η σύζυγός του είχε διατελέσει προσωπική τηλεφωνήτρια του Ελευθέριου Βενιζέλου και ήταν προσωπική φίλη της Πηνελόπης Δέλτα.
*Το βιβλίο του Σπύρου Σέλληνα


                Στη Μέση Ανατολή ο Σέλληνας κατετάγη στον Ελληνικό στρατό, αλλά αντιμετώπισε σειρά διώξεων. Πάντως κατά την παραμονή του στο Κάιρο άρχισε να συγγράφει ιστορικό βιβλίο, το οποίο τελικά εξέδωσε το 1946 από τις εκδόσεις «Αετός» με τίτλο «Η Ελλάς εις τον Πόλεμον- Προς την Νίκην και τον Γολγοθάν».
                Τα στοιχεία του άρθρο αυτού αντλήθηκαν από υπόμνημα που υπέβαλε στο Κάιρο στις 31 Μαρτίου 1944 στον πρωθυπουργό της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης Εμμανουήλ Τσουδερό, διαμαρτυρόμενος για τις διώξεις που υφίστατο.
*Διδυμότειχο 1941. Στην πλατεία στον κεντρικό ιστό κυματίζει η σβάστικα


                Μια πληροφορία εκτός του υπομνήματος. Το 1941 έφτασε στο Διδυμότειχο νεοδιορισμένος φιλόλογος ο Μανόλης Ανδρόνικος ο κατοπινός μεγάλος αρχαιολόγος. Δίδαξε στο γυμνάσιο Διδυμοτείχου και στη συνέχεια διέφυγε στη Μέση Ανατολή, όπου κατετάγη στον Ελληνικό Στρατό και πήρε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις.
                Και μία ακόμη πληροφορία. Το Διδυμότειχο δεν αντιμετώπισε κίνδυνο λιμού. Υπήρχαν μόνο ελλείψεις προϊόντων που δεν παράγονταν επιτοπίως. Π.χ. δεν υπήρχε ζάχαρη ή ελαιόλαδο, αλλά οι «γιαχανάδες» τα σησαμελαιοτριβεία παρήγαν άφθονο σησαμέλαιο ή σπορέλαιο από τους ηλίανθους. Υπήρχε ασυνήθιστα μεγάλη, κατά τις αφηγήσεις των ηλικιωμένων, παραγωγή σιτηρών και οσπρίων (φασόλια, ρεβίθια, φακές κ.λπ.) γι’ αυτό στέλνονταν ποσότητες σε άλλα μέρη της Ελλάδας για να σωθούν οι πεινασμένοι.


Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Χούντα και αστικός πολιτικός κόσμος

*Από αριστερά, ο δικηγόρος Γεώργιος Β. Μαγκάκης, Γεώργιος Μαύρος, Παναγιώτης Κανελλόπουλος και Παναγής Παπαληγούρας 
στη δίκη της «Δημοκρατικής Αμυνας».





Γράφει ο κ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ*



Το πραξικόπημα του 1967 αποτελεί μια ιδιαιτερότητα της μακράς ιστορίας των στρατιωτικών επεμβάσεων στην Ελλάδα. Και τούτο γιατί για πρώτη φορά, μετά τη δικτατορία του Πάγκαλου το 1925, μέρος του στρατεύματος κατέλαβε την εξουσία όχι για να την παραδώσει στη συνέχεια σε μία από τις αντιμαχόμενες πολιτικές μερίδες, αλλά προκειμένου να την ασκήσει το ίδιο. Ποιες όμως ήταν οι ρίζες και οι εκφάνσεις της στάσης που κράτησαν οι δικτάτορες έναντι του πολιτικού κόσμου της χώρας κατά την περίοδο της παντοδυναμίας τους;
Η ακριβής επιρροή της μεταξικής δικτατορίας στους Απριλιανούς παραμένει ως σήμερα ένα αντικείμενο που χρήζει μεγαλύτερης διερεύνησης. Πιθανότατα, πάντως, η επίδραση της 4ης Αυγούστου δεν ήταν ασήμαντη στην αρνητική στάση των νεαρών τότε αξιωματικών προς τα πολιτικά κόμματα, καθώς το αυταρχικό καθεστώς συνοδεύθηκε από την παύση ανάμειξης των ενόπλων δυνάμεων στην πολιτική μετά τα αλλεπάλληλα κινήματα του μεσοπολέμου.

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Στα χέρια η σημαία, το βόλι στην καρδιά…

*Σκίτσο του Εμμανουήλ Κοκκίνη από την εφημερίδα "Αστυ"




*Η περίπτωση του καπετάν Κοκκίνη,

που στα 71 του σκοτώθηκε μαχόμενος

στα τείχη της Ιεράπετρας το 1897




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η ιστορία της Κρήτης είναι γεμάτη ηρωικές πράξεις και επαναστάσεις. Ειδικά στα τέλη του 19ου οι Κρητικοί προχώρησαν σε σειρά εξεγέρσεων προσπαθώντας να αποτινάξουν τον Οθωμανικό ζυγό και να ζήσουν ελεύθεροι. Μάλιστα κατά τα έτη 1869-1874 η κατάσταση στο νησί ήταν άκρως τραγική εξαιτίας των σφαγών και των βιαιοτήτων από τους κατακτητές.
Στα 1878 μπόρεσαν οι Κρητικοί με τις αλλεπάλληλες επαναστάσεις τους να υπογραφεί η σύμβαση της Χαλέπας που επικυρώθηκε με σουλτανικό φιρμάνι και αποτέλεσε το νέο πολιτικό Οργανισμό της Κρήτης. Μεταξύ άλλων ορίζονταν ότι ο Γενικός Διοικητής της Κρήτης μπορούσε να είναι χριστιανός. Η θητεία του ορίστηκε πενταετής, με δυνατότητα ανανέωσης. Η Γενική Συνέλευση θα είχε 80 μέλη, 49 χριστιανούς και 31 μουσουλμάνους. Επίσης ιδρύονταν η Κρητική Χωροφυλακή και αναγνωρίζονταν η ελληνική, ως επίσημη γλώσσα των δικαστηρίων και της Γενικής Συνέλευσης. Η σύμβαση της Χαλέπας δέσμευε την Τουρκία να δημιουργηθεί στην Κρήτη η Χωροφυλακή μόνο από Κρητικούς και οι Χριστιανοί θα μπορούσαν να γίνουν ακόμα και αξιωματικοί.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Αντιπολίτευση, αντίσταση και διώξεις


*Χιλιάδες άτομα εκτοπίστηκαν στην ακατοίκητη Γυάρο των Κυκλάδων κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας, όπου διέμεναν υπό άθλιες συνθήκες σε παροπλισμένες εγκαταστάσεις.





*Η καταστολή των πολιτικών δυνάμεων

και οι δίκες στα στρατοδικεία

κατά τον πρώτο χρόνο της Δικτατορίας





Του κ. ΜΙΧΑΛΗ Ν. ΚΑΤΣΙΓΕΡΑ*


Η Γυάρος είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησί των Κυκλάδων. Κατά την περίοδο της ρωμαϊκής κατάκτησης χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας. Το ίδιο και κατά τη σύγχρονη εποχή, μετά τον Εμφύλιο και κατά τη συνέχειά του, δηλαδή κατά τη Δικτατορία που προέκυψε από το στρατιωτικό πραξικόπημα τη νύχτα της 21ης Απριλίου 1967.
Τη νύχτα εκείνη, από τις 2.05 που βγήκαν τα τανκς στους δρόμους του κέντρου των Αθηνών και μέχρι τις 5 το πρωί οι ομάδες συλλήψεων των πραξικοπηματιών, σε συνεργασία με τη Χωροφυλακή και την Αστυνομία, είχαν περίπου ολοκληρώσει τη σύλληψη των 6.135 πολιτών που προέβλεπε το σχέδιο «Ιέραξ ΙΙ», παραλλαγή και επέκταση του σχεδίου «Προμηθεύς». Η νομική βάση των ενεργειών υπήρχε τύποις και δυνάμει στη νομοθεσία της περιόδου του Εμφυλίου, τα κατάλοιπα της οποίας, παρά την- αρχής γενομένης από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή- σταδιακή άρση των συνεπειών, εξακολουθούσαν να υπάρχουν, διά παν ενδεχόμενον.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Το Ναύπλιο, τίμησε τη Θράκη.

*Ο κεντρικός ομιλητής Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



            Το ιστορικό Ναύπλιο, η πρωτεύουσα της Ελλάδας στα κρίσιμα χρόνια της αναγέννησης της χώρας μας, η σημερινή γοητευτική πόλη, τίμησε πανηγυρικά και με εντυπωσιακή συμμετοχή κόσμου, τα 97α «Ελευθέρια» της Θράκης. Δημιουργός της τιμητικής εκδήλωσης, ήταν ο δυναμικός σύλλογος Θρακών Αργολίδας «Η Θράκη», με την ενεργό συμπαράσταση της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας.
            Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαΐου 2017 στον Δημοτικό Κινηματογράφο της πόλης. Παρέστησαν εκπρόσωποι της Μητρόπολης Αργολίδας, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Γκιόλας και της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Αδριανός (ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης, που βρίσκονταν στο εξωτερικό, με τηλεφώνημά του συνεχάρη το σύλλογο για την πρωτοβουλία του), της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας η κ. Ελένη Αποστολοπούλου, ο αντιδήμαρχος του Δήμου Ναυπλιέων Κωνσταντίνος Ρούτουλας, της Δικαιοσύνης, ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της Πανθρακικής Ομοσπονδίας Νότιας Ελλάδας Γιώργος Σιαλάκης και πολλοί Θρακιώτες και Θρακιώτισες, που διαμένουν στο Ναύπλιο και το Άργος, αλλά και φίλοι της Θράκης.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Ολίγα τινά επετειακά για τη Θράκη


                Στις 14 Μαΐου ή Θράκη γιορτάζει τα 97α «Ελευθέριά» της. Την επέτειο δηλαδή, που τερματίσθηκε σκλαβιά περίπου 600 ετών. Ήταν τότε που ξεκίνησε ο ελληνικός στρατός από την Ξάνθη και προωθούμενος ανατολικά, ύψωνε τη γαλανόλευκη στις πόλεις της Θράκης.
                Η σχετική ανακοίνωση έγινε στη Βουλή στις 18 Μαΐου από τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Ιδού τι είπε, όπως το διέσωσαν τα Επίσημα Πρακτικά της Βουλής:

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
*21η Απριλίου 1967: Τεθωρακισμένα έξω από τη Βουλή.





Γράφει ο κ. ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ



Τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου δύο συνταγματάρχες (Γεώργιος Παπαδόπουλος, Νικόλαος Μακαρέζος) και ένας ταξίαρχος (Στυλιανός Παττακός) έκαναν ένα πραξικόπημα. Έχουν από τότε περάσει πενήντα χρόνια και τα ιστορικά ερωτήματα βρίσκουν τις απαντήσεις τους.
Οι τρεις πραξικοπηματίες ήταν οι «τεχνικοί» στους οποίους είχε ανατεθεί η επεξεργασία σχεδίων πολιτικής εκτροπής για παν ενδεχόμενο. Παρόμοια σχέδια υπήρχαν στο Πεντάγωνο και στην ΚΥΠ κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Οι Παπαδόπουλος και Μακαρέζος ήταν οι επιτελικοί εγκέφαλοι του βαθέος κράτους. Ο Παττακός ήταν ο εκτελεστικός βραχίονας, καθώς ήλεγχε τα τανκς στο στρατόπεδο στο Γουδί.

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Η θρυλική «Καρτερία» και ο τραγικός θάνατος του Άστιγξ

*Αριστερά η "Καρτερία" κατά την υποδοχή του Όθωνος (από Εθνικό Ιστορικό Μουσείο)




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η «Καρτερία» υπήρξε ένα από τα γνωστότερα πολεμικά πλοία της Επανάστασης του 1821. Επιπλέον υπήρξε το πρώτο παγκοσμίως ατμοκίνητο πλοίο, που χρησιμοποιήθηκε για πολεμικούς σκοπούς. Οι Αμερικανοί εκείνη την εποχή είχαν κατασκευάσει ατμοκίνητο πολεμικό πλοίο, το οποίο δεν έτυχε να χρησιμοποιηθεί σε ναυμαχίες. Με το πλοίο αυτό συνέδεσε τη ζωή του ο Άγγλος Φιλέλληνας Άμπνεϋ Φραγκίσκος Άστιγξ (Frank Abney Hastings) .
Η ιστορική «Καρτερία» ήταν μικρή τροχήλατη κορβέτα. Οι τροχοί ήταν τοποθετημένοι σε πλευρικές εσοχές. Η ταχύτητά της δεν ήταν μεγάλη. Έφθανε με δυσκολία τα 6-7 μίλια την ώρα και με καλό καιρό.
Το σπουδαιότερο της όμως πλεονέκτημα έναντι των άλλων πολεμικών σκαφών της εποχής ήταν τα πυροβόλα της. Για πρώτη φορά εμφανίζονταν πλοίο εφοδιασμένο με κανόνια που έβαλαν κοίλα βλήματα γεμισμένα με εκρηκτική ύλη. Η αποτελεσματικότητά τους ήταν ακαταμάχητη. Δεν υπήρξαν πλοία που να αντέξουν τα βλήματα εκείνα.
Η ναυπήγηση του πλοίου παραγγέλθηκε στην Αγγλία και πληρώθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση, το Φιλελληνικό Κομιτάτο της Βρετανίας και από τον ίδιο τον Άστιγξ. Κατά τον ιστορικό, καθηγητή Κωνσταντίνο Ράδο « Ήτο τοιούτος ο ενθουσιασμός του, τοσαύτη η πεποίθησίς του, ώστε και κατέβαλεν εξ ιδίων του τρείς χιλιάδας λιρών στερλινών, όπως χρησιμεύσουν για την απόκτησιν ατμοκινήτου υπό τον όρον της συμπληρώσεως των απαιτουμένων υπό της Ελληνικής Κυβερνήσεως και της εν Λονδίνω Φιλελληνικής Εταιρείας».
*Ο Άστιγξ. Πορτρέτο από το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο 

Κατά τον Σπύρο Μαρκεζίνη η εμφάνιση της «Καρτερίας» εντυπωσίασε και παρά τις ελλείψεις της «εδικαίωσε τον Άστιγγα επιμένοντα εις την αγοράν ατμήλατων σκαφών». Γράφει επίσης στην Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος (1828-1964) ότι η «Καρτερία» παραδόθηκε στην Ελλάδα με καθυστέρηση 15 μηνών και έφτασε στη χώρα μας μετά από αβαρίες κατά τη διάρκεια του πλου από την Αγγλία. Και ότι η δράση της δεν ήταν ανάλογη με τις προσδοκίες των Ελλήνων και παρά τις έξοχες ικανότητες του Άστιγξ.
Στα Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, τα οποία σώζονται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής υπάρχει ένα έγγραφο του Βουλευτικού Σώματος από το Ναύπλιο προς το Εκτελεστικό Σώμα, με ημερομηνία 19 Ιουλίου 1824. Με το έγγραφο αυτό εγκρίνεται από τότε η αγορά ατμοκίνητου πλοίου.  
Από το πρώτο αυτό ατμοκίνητο πολεμικό πλοίο έχει περισωθεί και βρίσκεται στο Εθνολογικό Μουσείο το ακρόπρωρό του.  Είναι από σκούρο ξύλο και παριστάνει αρχαίο Έλληνα πολεμιστή, ψηλό και εύσωμο, ο οποίος φοράει περικεφαλαία. Στο δεξί του χέρι κρατάει ξίφος. Φοράει μανδύα, ο οποίος από τον άνεμο έχει μαζευτεί στη ράχη του, σχηματίζοντας πτυχές.
*Η "Καρτερία" σε λιθογραφία του Κρατσάιζεν

                Η «Καρτερία» είχε καταπλεύσει στο λιμάνι του Ναυπλίου στις 3 Σεπτεμβρίου 1826.
Η ατμοκίνητη κορβέτα εκτός από τη συμμετοχή της σε ναυμαχίες, με τον μεγάλο σημαιοστολισμό της πήρε μέρος και στην υποδοχή του νέου βασιλέως  Όθωνος τον Ιανουάριο του 1833, στο Πρίντεζι, μαζί με την αγγλική φρεγάτα «Μαδαγασκάρη», την γαλλική κορβέτα «Κορνηλία» και την ρωσική «Άννα».
Το 1822 ευρισκόμενος στην Κόρινθο ο Άστιγξ, έστειλε επιστολή στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο τονίζοντας: «Δεν θα σας βαρύνω με την καταρίθμησιν των θυσιών ας υπέστην προς υπηρέτησιν της Ελλάδος. Ήλθον αυτόκλητος…». Και σε άλλο σημείο υπογράμμιζε: « Ό,τι ζητώ παρά της Υψηλότητός σας είναι μόνον να υπηρετήσω, χωρίς να έχω την δύναμιν να βλάψω την πατρίδα σας».
*Προσωπογραφία του Άστιγξ, από τον Γερμανό φιλέλληνα Κρατσάιζεν


Ο μαρτυρικός θάνατος του Άστιγξ


Το 1828 και ενώ ο Καποδίστριας είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, ο Άστιγξ μαζί με τον Μανόλη Τομπάζη είχαν διορισθεί «διευθυντές των ναυτικών υποθέσεων» και σχεδίαζαν την διοργάνωση του ναυτικού.
Το Μάρτιο εκείνης της χρονιάς ετοίμασαν μια συντονισμένη επιχείρηση από ξηρά και θάλασσα εναντίον του Ρίου, του Αντιρρίου και της Πάτρας, για υποχρεώσουν τους Τούρκους να εκκενώσουν το Μεσολόγγι. Ο Άστιγξ έπλεε με την «Καρτερία» έξω από τη Βοστίτσα (το Αίγιο) όταν ήρθε εντολή του Μαυροκορδάτου να πάει ο Άγγλος αξιωματικός στην Αίγινα για να του αναθέσει ο Καποδίστριας καινούργιες ναυτικές επιχειρήσεις. Ο Άστιγξ στα τέλη Απριλίου 1828, καθυστέρησε, γιατί προτίμησε να συναντηθεί με τον Άγγλο Τσώρτς στο Βασιλάδι για να εξετάσουν την κατάσταση στη νοτιοδυτική Ρούμελη. Εκεί ενεπλάκη σε επίθεση των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων, κυρίως στην περιοχή Ανατολικού. Αυτό συνέβη στις 11 Μαΐου 1828, όταν ο ελληνικός στολίσκος πλησίασε το Ανατολικό και άρχισε να βάλλει κατά των Τούρκων, που ήταν οχυρωμένοι εκεί, χωρίς όμως να επιφέρει τα ποθούμενα αποτελέσματα.
Οι Έλληνες έριχναν «κονγκρεβιανούς πυραύλους»!!! Τι ήταν αυτοί οι πύραυλοι; Ήταν ρουκέτες,  που είχε σχεδιάσει ο Άγγλος συνταγματάρχης Ουίλιαμ Κόνγκριβ και είχαν πάρει το όνομά του. Οι Άγγλοι τις χρησιμοποίησαν σε πολλές μάχες σε διάφορα μέρη της Γης.
Ο Άστιγξ που είχε ανησυχήσει γιατί ο στολίσκος προχώρησε χωρίς να έχει πάρει διαταγή, μπήκε σε μια βάρκα για να πάει στα καράβια να διευθύνει αυτοπροσώπως την επίθεση. Παγιδεύτηκε όμως σε ένα σημείο που οι Τούρκοι είναι τοποθετήσει πασσάλους . Εκεί τους χτύπησαν οι Τούρκοι και τραυμάτισαν πολλούς. Ανάμεσα τους και ο Άστιγξ στο αριστερό χέρι. Η επιχείρηση δεν είχε επιτυχία. Ο στολίσκος απομακρύνθηκε και ο Άγγλος αξιωματικός μεταφέρθηκε στην «Καρτερία» που έπλευσε αμέσως προς το Βασιλάδι. Το τραύμα του αρχικά δεν θεωρήθηκε σοβαρό. Ούτε ο ίδιος έδωσε σημασία. Στις 16 Μαΐου πιστεύοντας ότι το τραύμα του επουλώνεται άρχισε να οργανώνει νέα επιχείρηση κατά του Ανατολικού.
*Η "Καρτερία"

Η μόλυνση όμως του τραύματος δεν υποχώρησε και στο Βασιλάδι δεν υπήρχε χειρουργός να το θεραπεύσει. Ο Άστιγξ μεταφέρθηκε επειγόντως τελικά στη Ζάκυνθο. Εκεί οι γιατροί είδαν ότι, ακόμα και να κόψουν το χέρι του τραυματία δεν θα έσωζαν τη ζωή του. Έτσι ο Άστιγξ μεταφέρθηκε στο λοιμοκαθαρτήριο της Ζακύνθου, όπου πέθανε μέσα σε βασανιστικούς πόνους, στις 20 Μαΐου σε ηλικία 34 ετών. Η σορός του μεταφέρθηκε αρχικά στο Λουτράκι και τελικά τοποθετήθηκε σε κρύπτη της εκκλησία του Ορφανοτροφείου της Αίγινας. Η κηδεία του υπήρξε πάνδημη και σ’ αυτήν παρέστη και ο Ιωάννης Καποδίστριας. Ένα χρόνο μετά το 1829 , η σορός του με το πλοίο «Καρτερία» και συνοδεία άλλων 10 πολεμικών πλοίων μεταφέρθηκε στον Πόρο όπου και ετάφη. Στην τελετή μίλησε για τον Άγγλο Φιλέλληνα, ο Σπυρίδων Τρικούπης. Το δραματικό περιστατικό του τραυματισμού επιβεβαιώνει, με αναφορά στα «Απομνημονεύματά» του και ο Ιθακήσιος αγωνιστής Διονύσιος Ευμορφόπουλος.
Ο Άστιγξ υπήρξε ειλικρινής φιλέλληνας, υπηρέτησε την υπόθεση της Ελληνικής Επανάστασης με γενναιότητα και αυταπάρνηση, με ηρωισμό και αυτοθυσία. Ο Σκώτος στρατηγός Τόμας Γκόρντον, που υπηρέτησε στην Ελληνική Επανάσταση  και έγραψε την ιστορία της, υπογράμμισε σχετικά ότι αν υπήρχε κάποιος πραγματικά χρήσιμος φιλέλληνας αυτός ήταν ο Άστιγξ. Δεν πληρωνόταν από την Ελλάδα, και διέθεσε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του για να συντηρεί την «Καρτερία». Ο Άστιγξ ως Άγγλος αξιωματικός του ναυτικού είχε συμμετάσχει στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ με το λόρδο Νέλσον, αλλά αργότερα εγκατέλειψε το βρετανικό ναυτικό και έζησε στη Γαλλία για έναν χρόνο, πριν έρθει στην Ελλάδα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Άστιγξ ήταν από τους πρώτους, που έδειξε εμπιστοσύνη στην ελληνική ναυτοσύνη και επέμεινε ότι η Ελλάς πρέπει να αποκτήσει ναυτική ισχύ. Σε ένα υπόμνημά του, το 1823 επιχειρηματολογούσε υπέρ της χρήσης ατμόπλοιων, οπλισμένων με βαριά κανόνια, εναντίον του τουρκικού στόλου. Το υπόμνημά του, που αν ανακοίνωσε ο λόρδος Μπάϋρον, με ορισμένες τροποποιήσεις κατατέθηκε και στην ελληνική κυβέρνηση το 1824. Σ’ αυτό ο Άστιγξ έγραφε:
«Εν πρώτοις καταθέτω ως αξίωμα ότι η Ελλάς δεν δύναται να επιτύχη αποφασιστικόν τι πλεονέκτημα επί των Τούρκων άνευ οριστικής ναυτικής υπεροχής. Καθότι είναι αναγκαίον να τους εμποδίζει να επιβοηθώσιν τα φρούριά των και επισιτίζωσιν τους στρατούς των δια θαλάσσης».    


Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης




ΠΗΓΕΣ:
*Σπύρου Μαρκεζίνη «Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος (1828-1964)» Εκδόσεις Πάπυρος.
*Ιστορία Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών.
*Γεωργίου Φίνλεϋ «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» (Μετάφραση Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη) Έκδοση του Ιδρύματος της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Το Ναύπλιο γιορτάζει τα "Ελευθέρια" της Θράκης

*Η αφίσα της εκδήλωσης του Ναυπλίου 



               Την Κυριακή 14 Μαΐου, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο όμορφο και ιστορικό Ναύπλιο! Ο δραστήριο σύλλογος Θρακών Αργολίδας «Η Θράκη», τιμά με ειδική εκδήλωση που οργανώνει την 97η επέτειο Απελευθέρωσης της Θράκης, σε συνεργασία με την Περιφερειακή Ενότητα Αργολίδας.
                Η εκδήλωση θα γίνει στις 12 το μεσημέρι στον κινηματογράφο Ναυπλίου. Την εκδήλωση θα χαιρετίσει ο πρόεδρος του Συλλόγου κ. Πέτρος Νταλιάνης και οι επίσημοι που έχουν προσκληθεί. Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο δημοσιογράφος Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης. Θέμα: «Ο αγώνας των Θρακών βουλευτών για να μην χαθεί η Ανατολική Θράκη το 1922». Θα ακολουθήσουν χοροί της Θράκης και θα παρατεθεί μικρή δεξίωση. Είσοδος ελεύθερη. 
*Οι δύο όψεις της πρόσκλησης

Η κυβέρνηση Κανελλόπουλου, το 1967

*Η κυβέρνηση Κανελλόπουλου. Αποτέλεσε την ύστατη προσπάθεια να αποτραπεί η διατάραξη της δημοκρατικής ομαλότητας, αλλά ανατράπηκε από τους συνταγματάρχες το μοιραίο πρωί της 21ης Απριλίου 1967.





Γράφει ο κ. ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΛΑΨΗΣ*



Στις 20 Δεκεμβρίου 1966 ο αρχηγός της ΕΡΕ, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ανακοίνωσε την άρση της εμπιστοσύνης του κόμματός του προς την κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, η οποία μοιραία οδηγήθηκε άμεσα σε παραίτηση. Η πρωτοβουλία του Κανελλόπουλου προέκυψε ως αποτέλεσμα της μυστικής συμφωνίας, στην οποία είχε καταλήξει λίγες ημέρες νωρίτερα, κατόπιν μεσολάβησης του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄, με τον ηγέτη της Ένωσης Κέντρου Γεώργιο Παπανδρέου.
Η συμφωνία προέβλεπε τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης, η οποία, αφού ψήφιζε εκλογικό νόμο βασιζόμενο στην απλή αναλογική, θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές το αργότερο μέχρι το τέλος Μαΐου του 1967. Επιπλέον, ο Γ. Παπανδρέου δεσμευόταν ότι εάν στις εκλογές η Ένωση Κέντρου δεν κατόρθωνε να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών, δεν θα δεχόταν να στηριχθεί από την ΕΔΑ προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση.

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Η ιστορική διαδρομή 180 ετών του ΕΚΠΑ

*Ο καθηγητής Ορυκτολογίας και Πετρολογίας Κ. Κτενάς και στο βάθος το ηφαίστειο της Καμένης στη Σαντορίνη, την εποχή της ηφαιστειακής δραστηριότητάς του το 1925. Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο του πετρολογικού εργαστηρίου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.





Γράφει ο κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ



«O Γιάννης Βλαχογιάννης στην Ιστορική Ανθολογία που εκδόθηκε το 1927, αναφέρει ένα περιστατικό του Κολοκοτρώνη με τον γιο του. Ο Κολοκοτρώνης είδε τον Κολίνο που έγραφε και τον ρώτησε ποιο νομίζει ότι είναι το εθνικό σπίτι της Ελλάδος. Στην απάντηση του παιδιού “το παλάτι του Βασιλέως”, ο Κολοκοτρώνης το διόρθωσε, λέγοντάς του πως “όχι, το Πανεπιστήμιο είναι το εθνικό σπίτι της Ελλάδος”» διηγείται στην «Κ» ο Θάνος Δημόπουλος, πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εκατόν ογδόντα χρόνια μετά την ίδρυσή του, στις 3 Μαΐου του 1837, οι αριθμοί δίνουν την ποσοτική διάσταση της προσφοράς στην Ελλάδα του Πανεπιστημίου Αθηνών, με τα εμβληματικά Προπύλαιά του στο κέντρο της Αθηναϊκής Τριλογίας.

Μορφές της νεοελληνικής πνευματικής ιστορίας

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
*Πορτρέτο του Μάρουλλου Ταρχανιώτη από τον Σάντρο Μποτιτσέλι (1496)



*Ο ερευνητής Νικήτας Σινιόσογλου
επιλέγει επτά πρόσωπα,
αντιπροσωπευτικά του φαινομένου,
που ευφυώς ονομάζει αλλόκοτο Ελληνισμό



Γράφει ο Αναστάσης Βιστωνίτης


Υπάρχουν μορφές της νεοελληνικής πνευματικής ιστορίας που για τη ζωή και το έργο τους το ευρύ αναγνωστικό κοινό έχει μια πολύ συγκεχυμένη ιδέα. Επτά τέτοιες μορφές επέλεξε ο νεότερος ερευνητής Νικήτας Σινιόσογλου, αντιπροσωπευτικές του φαινομένου που ευφυώς ονομάζει αλλόκοτο Ελληνισμό: τον Κυριακό Αγκωνίτη, εκφραστή της περιπλάνησης, τον Γεώργιο Γεμιστό (Πλήθωνα) που εκφράζει την ουτοπία, τον Μάρουλλο Ταρχανιώτη τον εκτοπισμό, τον Χριστόδουλο Παμπλέκη τη βλασφημία, τον Θεόφιλο Καΐρη την αίρεση, τον Παναγιώτη Σοφιανόπουλο το αλλόκοτο και τον Κωνσταντίνο Σιμωνίδη την ψευδολογία.
Γνωστότεροι από αυτούς είναι ο Πλήθων και ο Καΐρης- εν μέρει και ο Σοφιανόπουλος- αν και ο τελευταίος είναι εκείνος που εισηγήθηκε τους όρους νεοέλληνες και νεοελληνικός. Ο Κυριακός και ο Πλήθων εμφανίζονται την περίοδο που η Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρίσκεται σε βαθιά παρακμή. Και οι δύο μάλιστα πεθαίνουν το 1452, έναν χρόνο πριν από την Αλωση της Κωνσταντινούπολης.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Ο κύκλος των χαμένων ευκαιριών

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
*Ο πρέσβης Βασίλης Κασκαρέλης με τον αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στον Λευκό Οίκο τον Ιούλιο του 2009


*Ο διπλωμάτης Βασίλης Κασκαρέλης

αναλύει τους λόγους που η Ελλάδα

δεν κατάφερε να έχει

μια αποτελεσματική εξωτερική πολιτική




Γράφει ο κ. Γιάννης  Καρτάλης


Σε μια περίοδο που η ελληνική εξωτερική πολιτική παραμένει μετέωρη (και όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης) αδυνατώντας να προβάλει τις δυνατότητες της χώρας να εμφανισθεί ως ένας παράγοντας σταθερότητας σε μια ιδιαίτερα ασταθή περιοχή και να παίξει τον ρόλο εκείνο που μπορεί να παίξει λόγω της ταυτόχρονης συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έρχεται ένα βιβλίο να ρίξει φως στις μακροχρόνιες αδυναμίες για τη χάραξη μιας συγκροτημένης πολιτικής.
Το βιβλίο αυτό με τίτλο «Η Τέλεια Καταιγίδα» υπογράφει ένας πολύ έμπειρος και δραστήριος διπλωμάτης, ο Βασίλης Κασκαρέλης, ο οποίος υπηρέτησε στα κρισιμότερα πόστα (ΝΑΤΟ, ΕE, Ουάσιγκτον, Άγκυρα κ.λπ.) τερματίζοντας την θητεία του ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Κολύμπησε... για τη λευτεριά της Θράκης, ο Γ. Κονδύλης!!!

*Η ανταπόκριση του Κώστα Αθάνατου στην "Πατρίδα". Ο Κονδύλης κολυμβών...




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                Είναι γνωστό ότι ο Γεώργιος Κονδύλης υπήρξε ασυγκράτητος σε ό,τι έβαζε στο νου του. Παράφορος κυριολεκτικά. Ορμητικός και ασταμάτητος. Γι' αυτό του κολλήσανε το παρατσούκλι "Κεραυνός". Και παρά την ευθύνη του στην επαναφορά της βασιλείας το 1935, δεν μπορεί κανείς να του αρνηθεί ότι πολέμησε για την πατρίδα από το 1896 έως το 1923 ως στρατιωτικός και στη συνέχεια ως πολιτικός.
                Βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των στρατιωτικών και πολιτικών εξελίξεων.  Δεν είναι τυχαίο ότι διετέλεσε πρωθυπουργός, αντιβασιλέας, αλλά και πολλές φορές βουλευτής και υπουργός.
                Ο Κονδύλης αγωνίσθηκε ιδιαιτέρως και για την απελευθέρωση της Θράκης.
                Η δράση του άρχισε από την ηλικία των 18 ετών όταν κατατάχθηκε εθελοντής στο στρατό  και πήρε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1896. Αργότερα έδρασε ως  οπλαρχηγός στο Μακεδονικό αγώνα κυρίως στην περιοχή Καστοριάς και Μοριχόβου.

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Δύο Έλληνες ιερείς στην «Παράγκα 26» στο Νταχάου


*Η στολή κρατουμένου του Νταχάου με τον αριθμό 57754 που φορούσε ο Δαμασκηνός Χατζόπουλος, εκτέθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Κορίνθου, όπου και συνελήφθη από τους Ιταλούς.




Γράφει ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ



Το καμπαναριό της ελληνορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας Σαλβατορκίρχε στο κέντρο του Μονάχου έχει να αφηγηθεί μια πράξη αντίστασης κατά του ναζισμού. Στο γλωσσίδι της καμπάνας, ο τότε εφημέριος του ναού, Μελέτιος Γαλανόπουλος, από τη Μαγούλα της Σπάρτης, είχε κρύψει μια ραδιοφωνική κεραία και άκουγε καθημερινά τις εκπομπές του BBC για την υπόδουλη Ευρώπη.
Ώσπου μια μέρα, στις 23 Απριλίου του 1942, τα ραδιογωνιόμετρα της Γκεστάπο εντόπισαν την κεραία και τον συνέλαβαν. Ο τολμηρός αρχιμανδρίτης, αφού ανακρίθηκε και βασανίστηκε άγρια, οδηγήθηκε στο γειτονικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, Νταχάου, με χαραγμένο στο μπράτσο τον αριθμό 58279. Εκεί, στην περιβόητη «Παράγκα 26» ή αλλιώς «Μπλοκ των ιερωμένων», θα συναντήσει και άλλους κρατούμενους κληρικούς, ρωμαιοκαθολικούς, ευαγγελικούς.

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η ευρωπαϊκή ιδέα

                                               ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

*Η 15η Σεπτεμβρίου 1983 ήταν μια σημαντική ημέρα για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Για πρώτη φορά, είχε κληθεί να απευθύνει ομιλία στην Ολομέλεια ο αρχηγός ενός κράτους- μέλους. 
Και αυτός ήταν ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. 




Γράφει ο κ. ΕΥΑΝΘΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ*



Η παρουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή στο Ευρωκοινοβούλιο ήταν, ταυτόχρονα, μια μεγάλη στιγμή και για την Ελλάδα. Οι «πατέρες της Ευρώπης» δεν υπήρχαν πλέον και το άστρο του Ζακ Ντελόρ δεν είχε ακόμη ανατείλει. Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας εκλήθη στην Ολομέλεια ως ένα ευρωπαϊκό σύμβολο- ως ο ηγέτης που είχε επαναφέρει στη χώρα του τη δημοκρατία, την ασφάλεια της οποίας είχε έμπρακτα εναποθέσει στη συμμετοχή της στην Κοινότητα.
Κατά την ομιλία του, στην οποία έντονα φαίνονται οι επιρροές της σκέψης και του Κωνσταντίνου Τσάτσου, ο Καραμανλής δεν παρέλειψε, φυσικά, να αναφερθεί στην Ελλάδα, «που χάρισε στην Ευρώπη το όνομά της και πρόσφερε σ’ αυτή επί πολλούς αιώνες τον λόγο και το πνεύμα της», καθώς και στο συνεχιζόμενο τραύμα της Κύπρου. Σημείωσε όμως ότι θα ομιλούσε «περισσότερο σαν άνθρωπος που πιστεύει βαθύτατα στην Ευρωπαϊκή Ιδέα και λιγότερο σαν φορέας των σκέψεων της χώρας που εκπροσωπώ». Το κεντρικό ερώτημα που έθεσε ήταν απλό: «Θέλουμε ή δεν θέλουμε την Ένωση της Ευρώπης; […] Πρόθεσή μου είναι να ενθαρρύνω το κίνημα το ενωτικό, αποδεικνύοντας την αναγκαιότητα της Ενώσεως».

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Η «Συμφωνία» Τούμπα-Τσαγλαγιανγκίλ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
http://www.kathimerini.gr/903356/article/epikairothta/ellada/h-symfwnia-toympa-tsaglagiangkil
*Παρά τις θερμές χειραψίες, οι σχέσεις του πρωθυπουργού Στέφανου Στεφανόπουλου 
και του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου παρέμεναν πάντοτε δύσκολες.


Γράφει ο κ. ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΛΑΨΗΣ*


Το φθινόπωρο του 1965 υπήρξε περίοδος σημαντικών πολιτικών εξελίξεων τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία. Τον Σεπτέμβριο σχηματίστηκε και έλαβε- έστω οριακή- ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή η κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, κλείνοντας έτσι τον κύκλο των αποτυχημένων προσπαθειών, οι οποίες είχαν αναληφθεί μετά την ιουλιανή κρίση διαδοχικά από τους Γεώργιο Αθανασιάδη- Νόβα και Ηλία Τσιριμώκο.
Τον Οκτώβριο το Κόμμα Δικαιοσύνης θριάμβευσε στις τουρκικές εκλογές, λαμβάνοντας σχεδόν το 53% των ψήφων και εξασφαλίζοντας συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με αποτέλεσμα την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον ηγέτη του, Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ. Αυτές οι εσωτερικές ανακατατάξεις στις δύο γειτονικές χώρες θα γίνονταν η αφορμή για την έναρξη συνομιλιών, με αντικείμενο την προσπάθεια κατάληξης σε συμφωνία για τη διευθέτηση του Κυπριακού, η ανάφλεξη του οποίου είχε απειλήσει να οδηγήσει ακόμα και σε ελληνοτουρκικό πόλεμο το 1964.

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Έτσι γίναμε ανεξάρτητο κράτος…

*Η πρώτη σελίδα του πρωτοκόλλου του 1830





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Και κάπως έτσι γίναμε ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος μετά από ένα γενικό ξεσηκωμό, που άρχισε στις 25 Μαρτίου 1821, ποτίσθηκε με άφθονο ελληνικό αίμα και κινδύνευσε να καταρρεύσει εξαιτίας εμφυλίων σπαραγμών…
                Οι βασικές πρόνοιες για την δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους, περιλαμβάνονται στο πρωτόκολλο της 4ης Ιανουαρίου 1830, που συνυπέγραψαν οι πληρεξούσιοι της Γαλλίας, της Μεγάλης Βρετανίας και της Ρωσίας. Αντίγραφο αυτού πρωτοκόλλου υπάρχει στα Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, που εξέδωσε η Βουλή των Ελλήνων. Το πρωτόκολλο αυτό βασίσθηκε και στο άρθρο 10 της συνθήκης μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που είχε συναφθεί στην Αδριανούπολη μετά την ήττα της δεύτερης στον μεταξύ τους πόλεμο, αλλά και στην απόφαση των υπουργών Εξωτερικών, που είχαν συνεδριάσει νωρίτερα στο Λονδίνο.

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Ο «νέος πατριωτισμός» και το «λόγον διδόναι»

*Το 1821 καλλιέργησε τον πατριωτισμό.



Γράφει ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ



«Μ​​​​όνοι οι υπερασπισταί της πατρίδος εμπορούν να την ονομάσουν πατρίδα! Εάν αυτή ευτυχήσει, συ μένεις άπατρις, άγνωστος, άτιμος. Αν όχι, συ συνεισέφερες εις την πτώσιν, εις την δυστυχίαν της...». Η φράση αυτή, προτρεπτική αλλά και προειδοποιητική, απαντά, όπως είδαμε την περασμένη Κυριακή, στο βιβλίο του διαφωτιστή Κωνσταντίνου Νικολόπουλου «Προτροπή πατριωτική προς το γένος των Γραικών», που εκδόθηκε στη Σπάρτη τον Απρίλιο του 1821.
Για να πείσει τους Ελληνες, λαϊκούς και κληρικούς, τσοπάνηδες και λόγιους, να αρματωθούν και να βγουν στον Αγώνα, ο μαθητής του Κοραή χρησιμοποιεί γλώσσα ευθεία, άμεση, που δεν διστάζει να προσφύγει και στον τόνο της απειλής. Σαν αρχαιόφιλος και αρχαιογνώστης, ο Νικολόπουλος υπογράφει το βιβλίο του με το ψευδώνυμο Αριστόβουλος Λακεδαιμόνιος, αλλά και ενισχύει τα επιχειρήματά του προσφεύγοντας στον αρχαιοελληνικό βίο και λόγο, για να αντλήσει οδηγητικά σημεία.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...