Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Έβρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Έβρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ο μαζικός πνιγμός προσκυνητών στον ποταμό Έβρο, το 1888

*Το δημοσίευμα της εφημερίδας "Βυζαντίς" στις 18 Ιουνίου 1888





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Από μικρό παιδί, άκουγα στο Διδυμότειχο για τον μαζικό πνιγμό 40 έως 50 ατόμων στον ποταμό Έβρο, στα τέλη του 19ου αιώνα, κατά τη διάρκεια του πανηγυριού που γίνεται στη γενέτειρά μου τη μέρα της Πεντηκοστής. Στο λεγόμενο και Καλέ Παναΐρ, στο τοπικό ιδίωμα. Και πάντα θεωρούσα ότι γύρω από το δραματικό αυτό γεγονός, είχαν πλεχθεί και μύθοι, αφού δεν έβλεπα πουθενά τεκμηρίωση.
                Το πανηγύρι αυτό τελείται εις ανάμνηση ενός γεγονότος της εποχής των σταυροφοριών. Τότε οι Δυτικοί σταυροφόροι (στην πραγματικότητα κακοποιά στοιχεία από τη Δυτική Ευρώπη, με τις ευλογίες του Πάπα) ήθελαν να ελευθερώσουν τους Αγίου Τόπους από τους Άραβες κατακτητές. Αλλά στην πορεία έπεφταν στα εδάφη της χριστιανικής βυζαντινής αυτοκρατορίας και σκότωναν, έκαιγαν, έκλεβαν… Μέχρι που το 1204 κατέκτησαν και την ίδια την Κωνσταντινούπολη.
Το Μάιο μάλλον του 1205 τα στρατεύματα των Λατίνων με αρχηγό τον Ερρίκο της Φλάνδρας, αδελφό του Βαλδουίνου Α΄ και διάδοχό του, έχοντας λεηλατήσει την ευρύτερη περιοχή της Θράκης, επιχείρησαν να καταλάβουν το ισχυρό φρούριο του Διδυμοτείχου, στην περιοχή του οποίου άρχισε να εκδηλώνεται η πρώτη αντίσταση κατά της Λατινοκρατίας.
*Πολιορκία βυζαντινού φρουρίου, από χειρόγραφο του Ιωάννη Σκυλίτζη

         Τότε πολιόρκησαν στενά το Διδυμότειχο, που κόντευαν να το κατακτήσουν. Οι κάτοικοι οι οποίοι ήταν μέσα στο κάστρο, πιεζόμενοι τρομερά από τους σταυροφόρους, έκαναν λιτανεία με την εικόνα του Χριστού και ω! του θαύματος, έπιασε μια φοβερή καταρρακτώδης βροχή. Φούσκωσαν τα ποτάμια, τα ρέματα και οι τάφροι γύρω από το βυζαντινό κάστρο. Οι σταυροφόροι υποχώρησαν, λύοντας την ασφυκτική πολιορκία τους. Το Διδυμότειχο σώθηκε, ως εκ θαύματος. Ο Νικήτας Χωνιάτης επιφανής Βυζαντινός αξιωματούχος και ιστορικός, που έζησε τα γεγονότα της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης, καταγράφει το γεγονός της σωτήριας βροχής στο Διδυμότειχο με τα ακόλουθα λόγια: «Επί τω παροξυσμώ τούτω των Λατίνων, έδυ ο ήλιος, και πληρούται νεφών ο αήρ, και ραγδαίας βροχής θεόθεν αφορισθείσης εν τοις ανόπιν του Διδυμοτείχου μέρεσιν ο τω φρουρίω παραρρέων Έβρος διευρυνθείς υετώ και μέγας εκ μικρού του τότε φανείς τας πεδιάδας εξυδατοί, και τω στρατοπέδω των Λατίνων εξαπιναίως επικλυσθείς όπλα παρασύρει και μηχανάς, ίππους απάγει πολεμιστάς, άνδρας τον Αχέροντα δείκνυσιν».
*Εικόνα από τη λιτάνευση της εικόνας του Χριστού

                Έκτοτε και σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος τελείται στο Διδυμότειχο το Καλέ Παναΐρ, με βασική εκδήλωση τη λιτανεία της Δεσποτικής εικόνας του Χριστού, από τον ιερό ναό του Σωτήρος Χριστού στον μητροπολιτικό ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου και τανάπαλιν. Οι κάτοικοι πιστεύουν, ότι ανάλογα με το πόσο βαριά αισθάνονται την εικόνα αυτοί που την μεταφέρουν στους ώμους τους, θα είναι και η χρονιά… Δηλαδή σκληρή ή όχι για τον κοσμάκη. Αρκετοί προσκυνητές διανυκτερεύουν την παραμονή στο ναό του Σωτήρος Χριστού. Ανήμερα της Πεντηκοστής, αμέσως μετά την πανηγυρική Θεία Λειτουργία, τελείται ο Εσπερινός της Γονυκλισίας και οι παριστάμενοι προσεύχονται γονατίζοντας πάνω σε φύλλα καρυδιάς. Ακολουθεί πανηγύρι πάνω στο λόφο του Κάστρου.
*Η αρχή του κειμένου του Δημητρίου Μανάκα στα "Θρακικά


Το περιστατικό του μαζικού πνιγμού στον Έβρο


                Ας επανέλθουμε όμως στον μαζικό πνιγμό, που πέρασε στις λαϊκές αφηγήσεις σαν παραμύθι. Έως ότου το 1963, ο αείμνηστος Δάσκαλος Δημήτριος Μανάκας, εξαίρετος γνώστης της ιστορίας της περιοχής δημοσίευσε στα «Θρακικά» πληροφορίες για το δραματικό αυτό γεγονός, που έγινε ακόμα και δημοτικό τραγούδι, το οποίο τραγουδιόταν σε ρυθμό ζωναράδικο. Συγκεκριμένα δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο «Συλλογή αφηγήσεων, θρύλων, παραδόσεων και ιστορικών γεγονότων Διδυμοτείχου». Στο σημαντικό αυτό κείμενο ο Μανάκας αναφέρει ότι προσκυνητές στο Καλέ Παναΐρ από την απέναντι όχθη του ποταμού Έβρου, περνούσαν με μια σχεδία και έρχονταν στο Διδυμότειχο για την θεία λειτουργία, τη λιτανεία και το πανηγύρι. Η σχεδία δεν είχε μεγάλες δυνατότητες. Και εκείνη η τη χρονιά, το 1888 δηλαδή, 40-50 πανηγυριστές ήθελαν να περάσουν στην απ’ εδώ όχθη και παρά τις διαμαρτυρίες των βαρκάρηδων, μπήκαν όλοι μέσα, η σχεδία δεν τους άντεξε, βούλιαξε και χάθηκαν όλοι στα βαθιά νερά του Έβρου. Οι περισσότεροι πνιγμένοι ήταν νέοι στην ηλικία, αρραβωνιασμένα ζευγάρια και μάνες με μωρά παιδιά.
*Αφίσα του συλλόγου των Καστροπολιτών για το Καλέ Παναΐρ (2015)

                «Η είδησις μεταδοθείσα αμέσως- είχε γράψει ο Μανάκας- ανεστάτωσε το Διδυμότειχον και τους πανηγυριστάς, ματαιωθείσης πάσης περαιτέρω εκδηλώσεως».
                Από τότε, από το 1888 δηλαδή, το γεγονός αυτό είχε παραμείνει στη συλλογική λαϊκή μνήμη, αλλά πλην του Μανάκα δεν φαίνεται να έχει ασχοληθεί κανένας με την τεκμηρίωση αυτού του τραγικού περιστατικού. Τα χρόνια πέρασαν, οι μνήμες ατόνησαν, το γεγονός ξεχάστηκε ή σε άλλους έμεινε με το ερώτημα, αν όντως υπήρξε αυτός ο μαζικός πνιγμός.


Γεγονός ο πνιγμός


                Και όμως ο πνιγμός αυτός συνέβη και η είδηση διασώθηκε σε εφημερίδες της Κωνσταντινούπολης.
                Για παράδειγμα η εφημερίδα «Βυζαντίς» είχε γράψει στις 18 Ιουνίου 1888 ότι «φοβερά καταστροφή εγένετο την ημέραν της Πεντηκοστής εν Διδυμοτείω ής τας λεπτομερείας, επιστολή εκ της πόλεως ταύτης εκτίθησιν».
                Κατά την εφημερίδα στη θρησκευτική πανήγυρη αυτής της ημέρας, δηλαδή της Πεντηκοστής, συρρέει μεγάλο πλήθος χριστιανών της επαρχίας, ενώ την επόμενη μέρα τελείται παρόμοιο πανηγύρι στο χωριό Καραζαμχά, που απείχε δύο ώρες από το Διδυμότειχο, στο οποίο παρευρίσκονται οι πέραν του Έβρου (εννοεί δυτικά του ποταμού) κατοικούντες χριστιανοί.
                «Τεσσαράκοντα εκ των τελευταίων τούτων θέλοντες να μεταβώσιν εις την πανήγυριν   του χωρίου επέβησαν ακατίου, αλλά τούτο εκ της επισωρεύσεως εβυθίσθη αύτανδρον και ετάφησαν υπό τα ύδατα του ποταμού τεσσαράκοντα υπάρξεις» συνέχιζε η «Βυζαντίς». Μετά από πολλές προσπάθειες μόνο πέντε πτώματα ανασύρθηκαν από τον Έβρο.
                Υπάρχουν μερικές διαφορές από την αφήγηση του Μανάκα αν δηλαδή έρχονταν από απέναντι ή πήγαιναν απέναντι, αλλά καμιά σημασία δεν έχει αυτό. Οι άνθρωποι πνίγηκαν μέσα στο ποτάμι.
*Από το "Νεολόγο" της 17ης Ιουνίου 1888

                Μια άλλη εφημερίδα της Κωνσταντινούπολης, ο «Νεολόγος» έγραψε στις 17 Ιουνίου 1888, ότι «Θλιβερώτατον δυστύχημα αγγέλλεται εκ Διδυμοτείχου. Πολλοί κάτοικοι του Ουζούν Κιοπρού απελθόντες εις την πόλιν ταύτην επί ταις εορταίς επανέκαμπτον  εις τα ίδια τη 12η μεσούντος. Φθάσαντες εις τον ποταμόν Μαρίτσαν  όν επρόκειτο να διαβώσιν ηθέλησαν να επιβώσι πολλοί του προς διάβασιν εις την απέναντι όχθην  χρησιμεύοντος ακατίου , διότι επί του ποταμού, όστις εν τω μέρει τούτω έχει πλάτος 300 μέτρων, δεν υπάρχει γέφυρα».
                Παρά τις διαμαρτυρίες του επικεφαλής βαρκάρη 45 άτομα μπήκαν στο «ακάτιον» το οποίο άρχισε να πλέει προς την απέναντι όχθη. Δυστυχώς- κατά την εφημερίδα 2-3 επιβάτες κινήθηκαν με αποτέλεσμα το «ακάτιον» όπως ήταν γεμάτο, να ανατραπή και να βυθισθεί. Πνίγηκαν 33 νεόνυμφοι «ως επί το πολύ γυναίκες και κόραι μεμνηστευμέναι».
*Ο "Νεολόγος" της 18ης Ιουνίου 1888

                Η ίδια εφημερίδα την επομένη 18 Ιουνίου 1888, έγραψε συμπληρωματικά, ότι στο Διδυμότειχο «εκτός των αλλεπαλλήλων φόνων και κλοπών εσχάτως» την ημέρα της Πεντηκοστής, κατά την επιστροφή των πανηγυριστών «οι πέραν του Έβρου οικούντες 50 τον αριθμό, γυναίκες και παιδία επνίγησαν εν αυτώ, του ακατίου σεσηπότος και διαρραγέντος εν μέσω ποταμώ». Έγραψε ότι ανασύρθηκαν ακόμα και γυναίκες με παιδιά στις αγκαλιές τους και κατέληγε: «Σπουδαία απρονοησία της αρχής, ήτις ενοικιάζουσα το δικαίωμα των ακατίων  110 λίρας ετησίως δεν εφρόντισε να επιτηρή την στερεότητά των και επιβάλλη αυτήν τω εκμεταλλευτή, οπότε δεν θα εθρηνούμεν νυν την απώλειαν τόσων υπάρξεων».
*Η Δεσποτική εικόνα του Χριστού, η οποία λιτανεύεται


Το δημοτικό τραγούδι για τον πνιγμό


                Το μοιρολόγι που συνέθεσε η λαϊκή μούσα, διέσωσε ο Δημήτριος Μανάκας και είναι το ακόλουθο:

«Αλλάζουν μάνεις κι πιδιά
Κι πεθερές κι νύφεις.
Αλλάζ’ καημέν’ Λαμπράκινα
Δυο κουρίτσια κουπέλεις.
Τόνα βαζ’ του τιρλικάκ’
Κι τ’ άλλου του σκαλένιου τ’ (κεντητό φουστάνι)
Παίρνουν κηριά στα χέρια τ΄ς
Κι στου Χριστό πααίνουν.
Κι Άγιους Χριστός δεν σκώνουνταν
Κόσμους για να πιράσουν (εννοεί τη διέλευση κάτω από την λιτανευόμενη εικόνα)
Κανένας δεν κατάλαβει
Μόν’ γέροντας (εννοεί το Μητροπολίτη) κατάλαβει (μάλλον ειδοποιήθηκε έγκαιρα)
-Κόφτι πιδιά τις γκάϊντις σας
Κουρίτσια τα τραγούδια
Θα γίνει ένα φονικό
Ένα μεγάλο θάμα.
Θα χάσουν κόσμους τη ζουή τ’ς,
Γιατί καράβ’ μπατίκουσι (βούλιαξε)
Κι του καράβ’ μπατ’κώνει».

           Όταν συνέβη ο πρωτοφανής αυτός πνιγμός, μητροπολίτης Διδυμοτείχου ήταν ο Μεθόδιος Αρώνης, ο οποίος ποίμανε την περιοχή από το 1878 έως το 1893.
           Ήταν τότε το 1888, μια μαύρη μέρα, μια τόση άσχημη Πεντηκοστή για το Διδυμότειχο, που εξακολουθεί όμως να θυμάται εκείνη την πολιορκία των σταυροφόρων και το θαυματουργό κατακλυσμό και να τιμά την επέτειο.


Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης
  
*Η λιτάνευση της εικόνας του Χριστού



Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Ο ποιητής Ματσούκας στον Έβρο, το 1922

*Με τη φουστανέλα στη Βουλή...




*Εξέδωσε το 1923 ποιητική συλλογή
με τίτλο  «Τα τραγούδια του Έβρου»




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Το κλείσιμο του 1922 και οι πρώτοι μήνες του 1923, ήταν κρίσιμη εποχή για την Ελλάδα, που μόλις είχε βγει από την Μικρασιατική Καταστροφή και προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της, γιατί είχε να αντιμετωπίσει τεράστια οικονομικά προβλήματα και την περίθαλψη 1.500.000 και πλέον προσφύγων της Μικράς Ασίας.
                Η Θράκη αιμορραγούσε από την άδικη απώλεια του Ανατολικού κομματιού της και την εκκένωσή του από τους αυτόχθονες Έλληνες κατοίκους της, ενώ στον Έβρο η Επανάσταση των Γονατά- Πλαστήρα, αγωνίζονταν να ανασυγκροτήσει αξιόμαχο στρατό, αναμένοντας εναγωνίως και τα αποτελέσματα της Διάσκεψης της Λωζάννης. 

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Ο κατοχικός πληθωρισμός στον Έβρο και οι… «μοκαβάδες»!!!

 *Η ηγεσία των ανταρτών του Έβρου, περί το 1943 κάπου στα βουνά του Έβρου. Από αριστερά Φλέσσας (Ευάγγελος Κατμερίδης από το Πύθιο) Μπάμπης (Σταύρος Σαμουρίδης από τη Νέα Ορεστιάδα), καπετάν Οδυσσέας (Ιωάννης Γαλέαδης από την Καβάλα) Μίμης (Διαμαντής Παγιώτας από την Αλεξανδρούπολη) Τηλέμαχος (Βαΐτσης Καραπαναγιώτης από το Πύθιο) 





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Μαύρες, κατάμαυρες μέρες, πέρασε ο ελληνικός λαός κατά τη διάρκεια της Κατοχής, όταν η χώρα βρέθηκε κάτω από γερμανική, ιταλική και βουλγαρική κατοχή. Δεκάδες χιλιάδες είναι οι νεκροί, κυρίως από την πείνα. Σοκάρουν οι φωτογραφίες των σκελετωμένων παιδιών.
                Ο νομός Έβρου είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, γιατί βρέθηκε υπό γερμανική κατοχή (πλην ελαχίστων τμημάτων του που δόθηκαν στη Βουλγαρία), αλλά όντας απομακρυσμένος  δοκιμάστηκε σκληρά και αυτός, από τις ελλείψεις ειδών που δεν παράγονταν επιτοπίως.
                Είναι γεγονός, ότι ο νομός Έβρου επλήγη λιγότερο, συγκριτικά με άλλες περιοχές της Ελλάδας από επισιτιστικής πλευράς, αλλά οι συνθήκες διαβίωσης δεν έπαψαν να είναι χαλεπές. Οι συνθήκες δεν ήταν ιδανικές δεδομένου ότι υπήρχαν δραματικές ελλείψεις σε διάφορα προϊόντα και άλλα καταναλωτικά είδη.

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

ΝΗΣΑΙΑ ΕΔΑΦΗ ΕΠΙ ΠΟΤΑΜΟΥ ΕΒΡΟΥ. ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΕΠΙ ΝΗΣΙΔΑΣ «ΓΑΜΑ» ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ

*Πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα του Τύπου



     Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας


Με τη Συνθήκη της Λωζάννης στις 24 Ιουλίου 1923 καθορίστηκε η μέση γραμμή της κοίτης του ποταμού Έβρου ως οριογραμμή μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, πλην ενός χερσαίου τμήματος, Δυτικά του ποταμού, του γνωστού τριγώνου του Καραγάτς, για την ασφάλεια της παρέβριας Αδριανούπολης.
Η συνοριογραμμή οριοθετήθηκε από τριμελή επιτροπή, μέχρι το 1926 με βάση σταθερά και χαρακτηριστικά εδαφικά σημεία. Ανάλογη ρύθμιση είχε γίνει το 1921 μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας σε τμήμα του ποταμού Έβρου, μήκους 15 χιλιομέτρων, Νότια του Σβίλεγκραντ, που αποτέλεσε το φυσικό όριο επί του ποταμού μεταξύ των δύο χωρών. Η κοίτη του ποταμού Έβρου, όπως είχε καταγραφεί στους γεωγραφικούς χάρτες της περιοχής του 1926, σήμερα είναι σε αρκετές περιοχές διαφορετική, καθόσον έχει μετατοπισθεί, είτε Ανατολικότερα, είτε Δυτικότερα, μετά από επιδράσεις της φύσης, όπως πλημμύρες και βλάστηση, ή μετά από ενέργειες των ανθρώπων, όπως κατασκευή προβόλων και τοποθέτηση εγκιβωτισμένων αδρανών υλικών για την ενίσχυση των οχθών και μετατόπιση του ρου του ποταμού. Αποτέλεσμα αυτών των μεταβολών ήταν να σχηματισθούν νησίδες εντός του ποταμού ή να έχουν προσκολληθεί εδάφη στη μια ή στην άλλη όχθη των δύο χωρών. Στο παρελθόν έχουν γίνει προσπάθειες για επαναχαράξεις ή ευθυγραμμίσεις, όπως στο Πέταλο του Πέπλου και στην περιοχή των Φερών, πλην όμως δεν περατώθηκαν για τους γνωστούς λόγους με την Τουρκία.

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ ΕΒΡΟΥ

*Η πλατεία του Διδυμοτείχου το 1941. Στο κέντρο κυματίζει η σβάστικα των Ναζί.



Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος  Πατιαλιάκας


                Σημαντική υπήρξε η ανάπτυξη της Εθνικής Αντίστασης στον νομό Έβρου, αν και σχετικώς άγνωστη, παρά το γεγονός ότι γεωγραφικά η περιοχή ήταν ουσιαστικά, μια στενή λωρίδα γης.
                Κατά τον Σεπτέμβριο του 1941 παρουσιάσθηκε εθνικιστική κίνηση στον νομό Έβρου με έδρα το Διδυμότειχο και υπό τον εργολάβο Άγγελο Ζωγράφο καθώς και τον Στέφανο Παπαδόπουλο, προϊστάμενο Τ.Τ.Τ. γραφείου Νέας Ορεστιάδας.                      Στις αρχές του 1942 άρχισε κάποια ανταρτική κίνηση υπό τον Έφεδρο Ανθυπολοχαγό Ζαφείρη Δρατζίδη και τον αδελφό του Γεώργιο, κατοίκους Πετράδων, Γεώργιο Στεφανάκη, κάτοικο Ασημενίου, Ιωάννη Μπούρα και Χρήστο Μπούρα, κατοίκους Πυθίου, Απόστολο Φαρφάρα και Αθανάσιο Φαρφάρα, κατοίκους Θυρέας, Ιωάννη Αναστασιάδη, κάτοικο Νέας Ορεστιάδας, και ένα άλλο άγνωστο πρόσωπο με το ψευδώνυμο Άρης (1).

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Η αδιαλλαξία των ανταρτών το 1946, έβαψε με αίμα τον Έβρο...

 *Ο Βαγγέλης Κασάπης (καπετάν Κρίτωνας) το 1945 στην Αλεξανδρούπολη

*Η άγνωστη πρόταση 
του βουλευτή Χρυσοστόμου 
για συμφιλίωση από το 1946
* Ο αρνητικός ρόλος 
του καπετάν Κρίτωνα


Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

                Η αδιαλλαξία των ανταρτών απέτρεψε στα τέλη του 1946, μια σπουδαία ευκαιρία, να τερματισθεί ο εμφύλιος σπαραγμός τουλάχιστον στην περιοχή του νομού Έβρου, πριν φουντώσει για τα καλά και σκορπίσει το θάνατο και την καταστροφή.
                Είναι μια από τις άγνωστες πτυχές της μικροϊστορίας μας, που αν πετύχαινε θα μπορούσε να μετρήσει σαν μοντέλο και σε άλλες περιοχές και να γλυτώσει η χώρα από τα τεράστια δεινά που επισώρευσε η ανταρσία των ετών 1946-1949.
                Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από τον βουλευτή Έβρου του κόμματος των Φιλελευθέρων Γρηγόριο Χρυσοστόμου, τον φθινόπωρο του 1946, αλλά προσέκρουσε στην άρνηση του καπετάν Κρίτωνα (Βαγγέλη Κασάπη) και του καπετάν Λάμπρου (Νίκου Κανακαρίδη).

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Οι 300 του Έβρου στη Μάχη της Κρήτης!!!


"H Μάχη της Κρήτης", 
Χρήστος Ρουσόπουλος, 
Εταιρεία Κρητικών Ιστορικών Μελετών 
( Μαρτυρίες 5), 2014
(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
... Και να, η ώρα δύο το μεσημέρι της 27ης του Μάη 1941 πάντα. Σε λίγο πλακώνουν αμέτρητα γερμανικά αεροπλάνα βομβαρδιστικά. Κάνουν κύκλους γύρω από το Ηράκλειο. πολυβολούν όπου καταλαβαίνουν ότι υπάρχει ελληνικός στρατός ή υποψιάζονται ότι υπάρχει. Αυτό βαστάει περίπου μία ώρα. Και σε μεμονωμένο στρατιώτη, αν δουν, κάνουν βουτιά και πολυβολούν. Τα αγγλικά αντιαεροπορικά συνέχεια βάλλουν στα αεροπλάνα αυτά, τόσο από το αεροδρόμιο όσο και από το λιμάνι και τη δυτική παραλία. Πολλά πετούν χαμηλά και κάνουν επίτηδες φοβερό κρότο, μήπως από το φόβο οι Έλληνες υψώσουν άσπρες σημαίες […]

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Ο Κόρυμβος Έβρου και η ήττα του στρατού, το 1946

*Ανταρτόπληκτοι χωρικοί του Έβρου. Φωτογραφία από την εφημερίδα "Εμπρός"
 27 Φεβρουαρίου 1947


*Μνημειώδης ασυνεννοησία

μονάδων και αξιωματικών

*Ανησυχίες του στρατηγού Βεντήρη

*Συζήτηση στο συμβούλιο

των αρχηγών των επιτελείων



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

          Ο Κόρυμβος είναι ένα μικρό χωριό του νομού Έβρου, εγγύτατα στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Σήμερα, ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ορφέα. Κατά την έναρξη όμως του εμφυλίου πολέμου, ο εθνικός στρατός, δοκιμάστηκε σκληρά εκεί, από τις επιθέσεις των ανταρτών.
          Ήταν ένα από τα γεγονότα, που οδήγησαν τη στρατιωτική ηγεσία σε αλλαγή στάσης, ώστε να αντιμετωπίζονται πιο αποφασιστικά οι αιφνιδιασμοί.
          Σε πρόσφατο άρθρο στο ιστολόγιο αυτό, είχαν αναφερθεί συνοπτικά για τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην περιοχή του Κορύμβου, τα ακόλουθα:
         Η μάχη του Κορύμβου, στις 4 Δεκεμβρίου 1946 χαρακτηρίσθηκε από την πανωλεθρία των κυβερνητικών δυνάμεων. Στρατιώτες, που είχαν αιχμαλωτισθεί κατά την διάρκεια της μάχης, αλλά απελευθερώθηκαν τελικά, διαβεβαίωναν κατηγορηματικά ότι αντιλήφθηκαν, κατά τις κυβερνητικές πηγές, Βούλγαρους αξιωματικούς να δίνουν εντολές στη βουλγαρική γλώσσα και να έρχονται σε επαφή με τα ηγετικά στελέχη των ανταρτικών σχηματισμών. Επίσης όλμοι ταγμένοι στο βουλγαρικό έδαφος έβαλαν κατά ελληνικών θέσεων. Αλλά αυτό, δεν ήταν το μείζον. Ήταν ήδη γνωστό...

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Μη υπαρχόντων πόρων.... και το 1901!!!

*Ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα φύλλα της εφημερίδας "'Εβρος" 
του Κωνσταντίνου Βλαχόπουλου, από τη συλλογή του Μιχάλη Πατέλη (Αλεξανδρούπολη).

*Η περίπτωση της εφημερίδας "'Εβρος" της Αδριανούπολης
που έμεινε αβοήθητη το 1901 από το Εθνικό Κέντρο, 
όταν στη Θράκη μαίνονταν οι προπαγάνδες 
και ο αλυτρωτισμός των γειτόνων μας 

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

           Σήμερα θα σας αφηγηθώ μια σύντομη ιστορία, που δείχνει πώς το εθνικό κέντρο το 1901, όταν υπήρχαν σημαντικές ελληνικές αλύτρωτες πληθυσμιακές ομάδες, αδυνατούσε να τις βοηθήσει λόγω ελλείψεως πόρων. Ένα φαινόμενο, που και σήμερα ενδημεί στην εθνική ζωή, με αποτέλεσμα να χάνονται ή να υποβαθμίζονται διεθνή ερείσματα της χώρας και να υποχωρούν πολλές γραμμές άμυνας του ελληνισμού, εδώ που έχουμε καταντήσει... 
          Η ιστορία είναι πάντα διδακτική, γιατί παρέχει απτά παραδείγματα, που δείχνουν, αν πράγματι κάτι αλλάζει ή αν κάποια πράγματα, παραμένουν σε τέλμα όλα τα χρόνια, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.
          Δυστυχώς η παραμέληση του Τύπου της Θράκης από το Εθνικό Κέντρο, σαν φαινόμενο ιστορικό, κοινωνικό και πολιτικό, είναι διαχρονικό.
          Αφορμή για τις σκέψεις αυτές, μας δίνει ένα έγγραφο του 1901, που διασώζεται, έως και σήμερα στο Ιστορικό Αρχείο του υπουργείου Εξωτερικών.
          Το 1901 ο εκδότης της εφημερίδας «Έβρος» της Αδριανούπολης Κωνσταντίνος Βλαχόπουλος, αντιμετώπιζε τεράστια οικονομικά προβλήματα. 

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΟΔΥΣΣΕΑ ΤΟ 1944 ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ!!!

*Ο καπετάν Οδυσσέας




*Άγνωστα δραματικά περιστατικά 
από την Κατοχή, στο νομό Έβρου 



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


          Η Λευκίμη, ένα όμορφο αλλά απομονωμένο χωριό του Έβρου, ήρθε αυτές τις μέρες στο προσκήνιο της δημοσιότητας με τρόπο δραματικό εξαιτίας της μεγάλης πυρκαγιάς, που κατέκαψε στην περιοχή δεκάδες χιλιάδες στρέμματα, ενός μοναδικού δάσους με σπάνια βιοποικιλότητα. Το χωριό, από τα πολύ παλαιά του νομού, βρίσκεται στις παρυφές του προστατευόμενου δάσους Δαδιάς- Λευκίμης.
Όμως η Λευκίμη, είναι στενά συνδεδεμένη με τρόπο τραγικό, με την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης στον Έβρο. Μια από τις μαύρες σελίδες της, άγνωστη στο ευρύ κοινό.
 Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…
          Ο Οδυσσέας Γαλεάδης, ένας καπνεργάτης από την Ξάνθη, οργανωμένος στο ΚΚΕ, εμφανίσθηκε τον Απρίλιο του 1943 στην περιοχή Σουφλίου και κατόρθωσε να αναλάβει την καθοδήγηση των αριστερών ανταρτικών ομάδων, χωρίς να διαθέτει μάλιστα κομματικά έγγραφα για τη διαπίστευσή του. 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...